Bu soru gerçeği arayanların aklına en sık sorulan sorulardan biridir. Tanrı olduğu söylenen Kişi nasıl zayıflayabilir, acı çekebilir ve ölebilir? Allah kadir değil mi? O zor saatlerde evreni kim yönetiyordu?
Birincisi: “Enkarnasyonun” derinliğini yeniden anlayın
Önceki bölümde bahsettiğimiz enkarnasyonun sırrına dönelim. Mesih’in “tamamen Tanrı ve tamamen insan” olduğunu söylediğimizde bu, onun ilahi doğasının değişmediği veya insanlığa dönüşmediği, aksine karışmadan veya ayrılmadan insan doğasıyla birleştiği anlamına gelir.
Basit bir örnek verelim: Bir kral eski püskü kıyafetler giyip yoksulların arasında otursa kral olmaktan vazgeçer mi? Eğer acı çekseydi ve bunlarla aç kalsaydı, padişah vasfı ondan düşer miydi? Tabii ki değil. Başından beri kraldı ama acılarını paylaşmayı seçti.
İkincisi: Çarmıhta tam olarak ne oldu?
Hıristiyanlar “Tanrı”nın, varlığının sona ermesi veya Teslis’in çökmesi anlamında öldüğüne inanmazlar. Daha doğrusu şuna inanıyoruz:
- İsa’nın öldüğü adam: Gerçek bedeni ölmüş ve gömülmüştür. Ruhu bedeninden ayrılarak Babanın yanına yükseldi. İsa ölmeden önce şunu söyledi: “Baba, ruhumu senin ellerine teslim ediyorum” (Luka 23:46).
- Teoloji ölmedi: İlahi doğa asla ölmez. O, ebedi ve ebedidir. Ancak Oğul Tanrı (İkinci Kişi), insan doğasında ölümü deneyimledi. Bu bizim “hipostatik birlik” dediğimiz şeydir – yani Oğul’un kişiliği, O’nun tanrısallığına göre değil, O’nun insanlığına göre acı çeken ve ölen kişidir.
Üçüncüsü: Dünyayı kim yönetiyordu?
Baba ve Kutsal Ruh ölmedi. Trinity çalışmalarına devam ediyor. Oğul’un kendisi, tanrısallığına göre evreni korumaya ve yönetmeye devam ediyordu.
Elçi Pavlus, Mesih hakkında şunları söylüyor: “O, Tanrı’nın biçiminde olmasına karşın, Tanrı’yla eşitliği soygun saymadı. Ama hizmetçi biçimini alıp insanlara benzeyerek Kendisini itibarsızlaştırdı” (Filipililer 2:6-7).
“Kendisini boşalttı” kelimesi, O’nun Tanrı olmayı bıraktığı anlamına gelmez; aksine, O’nun ilahi ihtişamını ve insanlığın acılarını yaşama haklarını bir kenara bıraktığı anlamına gelir.
Dördüncüsü: Bütün bunlar neden?
En önemli soru: Tanrı neden bu zor yolu seçti?
Kutsal Kitap bir yanıt sunuyor: Aşk. “Çünkü Tanrı dünyayı o kadar sevdi ki, biricik Oğlunu verdi; öyle ki, ona iman eden yok olmasın, sonsuz yaşama sahip olsun” (Yuhanna 3:16).
Ölüm günahın sonucudur (Romalılar 6:23). Tanrı’nın bizi ölümden kurtarması için ölüm dünyasına girmesi ve onu içeriden fethetmesi gerekiyordu. İlk Hıristiyanlardan birinin dediği gibi: “İnsan Tanrı olsun diye Tanrı insan oldu” (anlamı: ilahi doğayı paylaşmak).
Beşincisi: Ölümden sonra ne oldu?
Bu işin eğlenceli kısmı! Mesih’in ölü kalmadığına inanıyoruz. Üçüncü gün ilahi gücüyle ölümden dirildi. Kendisi hakkında şunları söyledi: “Onu bırakmaya da, kaldırmaya da gücüm var” (Yuhanna 10:18).
Onun dirilişi, onun tanrısallığının en büyük delilidir. Bu, ölüme karşı zaferin ilanıdır. Son sözün ölümün söylememesi iyi haber.
Düşünce için sonuç
Benimle birlikte, halkını zalim kölelikten kurtarmak için tahtından feragat eden bir kral hayal edin. Onların yerine o girdi, onların yerine acı çekti, sonra hapishaneyi içeriden yıktı ve galip geldi. İncil’in Mesih hakkında söylemek istediği budur.
Onun ölümü bir yenilgi değil, tarihteki en büyük zaferdi. O saatlerde dünya, asla uyumayan ve ihmal etmeyen Baba’nın, evreni dolduran Kutsal Ruh’un ve kendi tanrısallığına göre her şeyi Kendi gücünün sözüyle taşımaya devam eden Oğul’un ellerindeydi (İbraniler 1:3).