Hazır cevapların dışında, üzerinde biraz durmaya değer bir soru:
İsa sadece diğerleri gibi bir peygamber miydi… yoksa onda gerçekten farklı bir şeyler mi vardı?
Amaç hızlı bir şekilde sonuca varmak değil, düşünceli ve dürüst bakmaktır.
İsa’nın hayatını okuduğumuzda sadece insanlara öğreten veya yönlendiren birini görmüyoruz. Farklı bir varlık görüyoruz…alışılmadık bir şekilde…göz ardı edilmesi zor bir etki.
Çarpıcı olan sadece sözleri değil, aynı zamanda yaptıklarıydı. Onun hakkında, hastaları bir sözle iyileştirdiği, görme yetisini kaybetmiş olanların görme yeteneğini geri kazandırdığı ve hatta ölüleri dirilttiği hikayeler anlatılır. Ancak bu şeyler, ne kadar muhteşem olsalar da, sadece bir güç gösterisi değildi. Sanki olayın kendisinden daha büyük bir şeye gönderme yapıyormuş gibi daha derin bir anlamı vardı.
Ancak tüm mucizelerden daha şüpheli olan bir şey vardı. İsa bedeni iyileştirmekle yetinmedi… Bunun yerine bazen o kişiye şöyle dedi:
“Günahların sana bağışlandı.”
Bu cümle, bağlamı itibarıyla sıradan değildi. Çünkü duyanlar ne demek istediğini hemen anladılar.
Onların imanında günahların bağışlanması, insanın başkalarına ilan ettiği bir şey değil, ilahi bir haktır.
Dolayısıyla şu soru net bir şekilde ortaya çıkmaya başladı: Bu şekilde konuşan kişi kim?
Farklı olan tek yön bu değildi.
Konuşma şekline baktığımızda alışılmadık bir şey fark ediyoruz. Peygamberler genellikle kendilerine söylenenleri aktarırlar:
“Tanrı dedi ki…”
İsa’ya gelince, birçok durumda şunu söylerdi:
“Ama sana söylüyorum…”
O sadece konuşmanın taşıyıcısı değildi,
Aksine, sanki sözlerinin kendisi de kendi ağırlığını taşıyormuş gibi, kişisel otoriteyle konuştu.
Bu yöntem insanları zor bir seçimle karşı karşıya bıraktı:
Ya sözlerini tamamen ciddiye alıyorlar, ya da tamamen reddediyorlar.
Tarafsızlığa çok az yer var.
Ama belki de sözlerinden ve mucizelerinden daha çok dikkat çeken şey, insanlarla olan ilişkileridir.
Toplumun kabul edilemez olduğunu düşündüğü kişilerden uzak durmadı. Zayıflardan ya da kendini suçlu hissedenlerden uzak durmadı. Daha doğrusu onlara yaklaştı.
Yanlarına oturdu, onları dinledi ve alışık olmadıkları bir şeyi hissettirecek şekilde onlarla ilgilendi:
Kabul.
Bu o dönemde, hatta bizim zamanımızda da basit bir mesele değildi.
Burada mantıksal bir soru ortaya çıkıyor:
Eğer İsa sadece bir peygamber olsaydı,
Tüm bu yönleri bir arada nasıl anlayacağız?
O’nun günahları bağışladığını nasıl açıklayabiliriz?
Ve özel bir yetkiyle mi konuşuyor?
Ve bunun gibi mucizeler mi gerçekleştireceksin?
Kendini diğerlerinden farklı mı sunuyor?
O sadece bir peygamber olabilir mi… ve sadece bu mu?
Bu soru sadece entelektüel tartışmaları ilgilendirmiyor, aynı zamanda sizi de ilgilendiriyor.
Çünkü sorunun cevabı, her ne olursa olsun, Tanrı’ya ve kendinize bakış açınızı etkiler.
Senin için İsa kimdir?
O sadece tarihi bir figür mü?
Ahlak öğretmeni mi?
Peygamberler arasında bir peygamber mi?
Yoksa ciddi olarak düşünmeye değer başka bir olasılık var mı?
Konuya hemen karar vermeniz ya da sırf duydunuz diye fikir sahibi olmanız gerekmiyor.
Ama belki de kendinize yaklaşmak, okumak, sormak, düşünmek adil olur.
Basitçe başlayabilirsiniz:
İsa’nın yaşamını, ön varsayımlar olmadan, olduğu gibi okuyun.
Onun sözlerini, tavırlarını ve insanlara karşı tavrını öğrenin.
Dini bir görev olarak değil… ama gerçeğin dürüst bir arayışı olarak.
Sonuçta şu soru size açık kalıyor:
İsa neden farklıydı?
Ve belki de en önemlisi:
Bu fark sizin için ne ifade ediyor?