اگر مسیح مصلوب شد، چگونه می تواند خدا باشد؟ چه کسی در زمان مرگ او بر جهان حکومت می کرد؟

این سوال یکی از سوالات متداول در ذهن کسانی است که به دنبال حقیقت هستند. چگونه ممکن است کسی که گفته می شود خدا است ضعیف شود، رنج بکشد و بمیرد؟ مگر خدا قادر نیست؟ چه کسی در آن ساعات سخت کیهان را اداره می کرد؟

اول: دوباره عمق “تجسم” را درک کنید

اجازه دهید به راز تجسم که در قسمت قبل در مورد آن صحبت کردیم بازگردیم. وقتی می گوییم مسیح «خدای کامل و انسان کامل» است، به این معنی است که ماهیت الهی او تغییر نکرده یا به انسانیت تبدیل نشده است، بلکه بدون اختلاط یا جدایی با طبیعت انسانی متحد شده است.

بیایید یک مثال ساده بیاوریم: اگر پادشاهی لباس های کهنه می پوشید و در میان فقرا می نشست، آیا از پادشاهی دست می کشید؟ اگر با آنها رنج می برد و گرسنه می شد، آیا صفات یک پادشاه از او می افتاد؟ البته نه. او در تمام مدت پادشاه بود، اما ترجیح داد در درد آنها شریک شود.

دوم: دقیقاً روی صلیب چه اتفاقی افتاد؟

مسیحیان معتقد نیستند که «خدا» به این معنا مرده است که او وجود ندارد یا تثلیث سقوط کرده است. بلکه معتقدیم که:

1. مرد عیسی مرد: جسد واقعی او مرد و به خاک سپرده شد. روح او از بدنش جدا شد و نزد پدر عروج کرد. عیسی قبل از مرگش گفت: “ای پدر، روح خود را به دست تو می سپارم” (لوقا 23:46).
2. الهیات نمرده است: فطرت الهی هرگز نمی میرد. جاودانه و جاودانه است. اما خدای پسر (شخص دوم) مرگ را در طبیعت انسانی خود تجربه کرد. این همان چیزی است که ما آن را «اتحاد هیپوستاتیک» می نامیم – یعنی شخص پسر کسی است که بر اساس انسانیت او رنج می برد و مرده است، نه بر اساس الوهیت او.

سوم: چه کسی بر جهان حکومت کرد؟

پدر و روح القدس نمرده اند. ترینیتی به کار خود ادامه می دهد. خود پسر، طبق الوهیت خود، به حفظ و مدیریت جهان ادامه می داد.

پولس رسول در مورد مسیح می گوید: «کسی که با اینکه در قالب خدا بود، برابری با خدا را دزدی ندانست، بلکه خود را بی اعتبار کرد و به شکل یک خادم درآمد و شبیه مردم شد» (فیلیپیان 2: 6-7).

کلمه “خود را تهی کرد” به این معنا نیست که او خدا نیست، بلکه به این معنی است که او جلال و حقوق الهی خود را برای تجربه مصائب بشر کنار گذاشته است.

چهارم: چرا این همه؟

مهمترین سوال: چرا خداوند این راه سخت را انتخاب کرد؟

کتاب مقدس یک پاسخ ارائه می دهد: عشق. “زیرا خدا جهان را چنان محبت کرد که پسر یگانه خود را داد تا هر که به او ایمان آورد هلاک نشود بلکه حیات جاودانی داشته باشد” (یوحنا 3:16).

مرگ نتیجه گناه است (رومیان 6:23). برای اینکه خداوند ما را از مرگ رها کند، باید وارد دنیای مرگ می شد و از درون آن را تسخیر می کرد. همانطور که یکی از مسیحیان اولیه می گوید: “خدا انسان شد تا انسان خدا شود” (به معنای شریک شدن در طبیعت الهی).

پنجم: بعد از مرگ چه شد؟

این قسمت سرگرم کننده است! ما معتقدیم که مسیح مرده نماند. در روز سوم با قدرت الهی خود از مردگان برخاست. او در مورد خود گفت: “من قدرت دارم که آن را بگذارم و قدرت دارم که آن را بردارم” (یوحنا 10:18).

رستاخیز او بزرگترین گواه بر الوهیت اوست. این اعلان پیروزی بر خود مرگ است. این مژده است که مرگ حرف آخر را نمی زند.

نتیجه گیری برای تفکر

با من پادشاهی را تصور کنید که تاج و تخت خود را کنار گذاشت تا مردمش را از بردگی ظالمانه رهایی بخشد. او به جای آنها وارد زندان شد، به جای آنها رنج کشید، سپس زندان را از درون ویران کرد و پیروز بیرون آمد. این همان چیزی است که انجیل می خواهد در مورد مسیح بگوید.

مرگ او شکست نبود، بلکه بزرگترین پیروزی تاریخ بود. جهان در آن ساعات در دست پدری بود که هرگز نمی‌خوابد یا غفلت نمی‌کند، روح‌القدسی که جهان را پر می‌کند، و پسری که طبق الوهیت خود، همچنان همه چیز را با کلام قدرت خود حمل می‌کند (عبرانیان 1: 3).