Allah’ın adaletine ve merhametine dokunan derin bir soru. Peki ya Tanrı’nın İbrahim, Musa ve Davut gibi büyük peygamberleri? Peki ya İsa’nın gelişinden önce yaşayan ve ölen milyonlarca insan? Henüz gelmemiş olana inanmadıkları için mi mahkum edildiler?
Birincisi: Allah adildir ve kimseye zulmetmez.
Temel bir noktadan başlıyoruz: Tanrı adildir ve sevgi doludur. “Tüm dünyanın Yargıcı doğru olanı yapmıyor mu?” (Yaratılış 18:25). Allah hiç kimseye zulmetmez ve kimseyi sırf kendi zamanından farklı bir zamanda yaşadığı için kurtuluştan mahrum bırakmaz.
Kutsal Kitap Tanrı’nın “tüm insanların kurtulmasını ve gerçeğin bilgisine ulaşmasını arzuladığını” bildirir (1 Timoteos 2:4). Bu nedenle Tanrı’nın kurtuluş planı zaman ve mekânla sınırlı olamaz.
İkincisi: İsa’dan önce Tanrı’ya iman
Peygamberlerin babası İbrahim’in hayatını ele alalım. Kutsal Kitap onun hakkında şöyle der: “İbrahim Tanrı’ya iman etti ve bu ona doğruluk sayıldı” (Yaratılış 15:6). İbrahim Mesih’i görmedi ama Tanrı’nın, tüm ulusların kendi soyundan gelenler aracılığıyla kutsanacağına ilişkin vaadine inandı (Yaratılış 22:18). İncil’e göre Mesih bu vaat edilen tohumdur (Galatyalılar 3:16).
Aynı şekilde Musa da “Mesih’in aşağılanmasını Mısır hazinelerinden daha büyük zenginlik sayıyordu” (İbraniler 11:26). Evet, Musa’nın kendisi Mesih’e inandı ve Mısır’ın günahının tadını çıkarmak yerine, Tanrı’nın halkıyla birlikte acı çekmeyi seçti.
Bu nedenle, Mesih’ten önce yaşayanların kurtuluşu, Kendisini onlara bildiren aynı Tanrı’ya iman etmeleri ve vaat edilen Kurtarıcı’yı beklemeleri sayesinde oldu.
Üçüncüsü: Peki ya Eski Ahit’teki kurbanlar?
Eski Ahit’te insanlar günahları için hayvan kurban ederlerdi. Bu kurbanlar gerçekten günahlara kefaret oldu mu? Kutsal Kitap şu cevabı verir: “Boğaların ve keçilerin kanının günahları ortadan kaldırması mümkün değildir” (İbraniler 10:4).
Yani kurtaranlar bu fedakarlıklar değildi. Bunlar yalnızca gelecek gerçek kurbanı, yani Mesih’i gösteren “semboller” ve “resimler”di. İnsanlar bu kurbanları imanla getiriyorlardı ve Tanrı da onların imanını kabul ediyor, Oğlunu mükemmel bir kurban olarak sunacağı günü bekliyordu.
Mektubun yazarı şöyle devam ediyor: “Çünkü boğaların ve keçilerin kanının günahları ortadan kaldırması mümkün değildir. Bu nedenle O, dünyaya girdiğinde şöyle der: ‘Kurban ve sunu istemezdin, ama sen bana bir beden hazırladın” (İbraniler 10:4-5).
Dördüncüsü: Çarmıhtaki iki adamın hikayesi
İncil’deki dokunaklı bir hikaye bu prensibi açıklıyor. İsa çarmıha gerildiğinde onunla birlikte iki hırsız da çarmıha gerildi. İçlerinden biri son anda O’na iman etti ve şöyle dedi: “İsa, krallığına girdiğinde beni hatırla” (Luka 23:42).
İsa’nın tepkisi ne oldu? “Doğrusu sana söylüyorum, bugün cennette benimle birlikte olacaksın” (Luka 23:43).
Bu adam vaftiz edilmedi, kutsal töreni yemedi ve iyi işler yapmadı. Ama güvenli. Bu bize kurtuluşun yalnızca imanla olduğunu ve hâlâ da öyle olduğunu öğretir. İbrahim’i kurtaran inanç, bu hırsızı da kurtardı.
Beşincisi: Peki ya Mesih’in adını duymamış olanlar?
Bu daha zor bir soru ve kitap bize umut veriyor. Romalılar kitabında Pavlus, Musa Kanununa sahip olmayan Yahudi olmayanlardan söz eder: “Yasaya sahip olmayan Yahudi olmayanlar, doğaları gereği kanunda olan şeyleri yapıyorlarsa, kanunları olmadığı için, onlar kendi kendilerine kanundurlar ve kanunun yüreklerinde yazılı olduğunu gösterirler” (Romalılar 2:14-15).
Yani insanın vicdanı ve etrafındaki yaratıkların şahitliği onu Allah’a ulaştırabilir. Adil bir Tanrı, her insanı, elde ettiği ışığa göre yargılayacaktır. İbrahim’in Tanrı’yla konuşmasında söylediği gibi: “Böyle bir şey yapmak, doğruyu kötüyle birlikte öldürmek senden uzak olsun; doğruyu da doğru olmayan gibi olacak. Senden uzak olsun! Tüm dünyanın yargıçları O adaleti yerine getirmiyor mu?” (Yaratılış 18:25).
Altıncı: İsa cehenneme mi indi?
Creed’de (Hıristiyan doktrininin bir özeti) şöyle bir ifade vardır: “Cehenneme indi.” Ne demek istiyorsun?
İlk Babalardan bazıları, Mesih’in, ölümü ile dirilişi arasında, kurtuluşu bekleyen ruhlara iyi haberi vaaz etmek için ruhuyla “Şeol”e (ölüler dünyası) indiğine inanıyordu. Bu, Petrus’un Birinci Mektubu’nda belirtilen şu sözlerle desteklenmektedir: “Çünkü Mesih de, bedende ölerek bizi Tanrı’ya ulaştırmak için, doğru olan, doğru olmayanlar uğruna günahlardan dolayı bir kez acı çekti.” Ama Ruh’ta diriltildi ve o da onun aracılığıyla gidip zindandaki ruhlara vaaz verdi” (1 Petrus 3:18-19).
Bu bize Tanrı’nın kimseyi unutmadığına ve O’nun adaletinin ve merhametinin tüm zamanlara yayıldığı umudunu veriyor.
Düşünce için sonuç
Tanrı’nın kurtuluşu zamanla sınırlı değildir. Mesih, yalnızca bir neslin günahını değil, “dünyanın günahını ortadan kaldıran Tanrı Kuzusu”dur (Yuhanna 1:29). Onun fedakarlığı her çağda, tüm insanlığa yeter.
Ondan önce yaşayanlar, Tanrı’nın ruhuna, O’nun vahiylerine ve vaatlerine olan imanları sayesinde kurtulmuştu. Biz, ondan sonra gelenler, ona iman ederek kurtulduk. Adil bir Allah, her insanı, elde ettiği hakikat ve nurla yargılayacaktır.
“İsa Mesih dün, bugün ve sonsuza dek aynıdır” (İbraniler 13:8).