Tanrı’nın beden almasına gerek var mı? Yoksa buna ihtiyacı olan biz miyiz?

Soru basit gibi görünse de çok derin:

Tanrı’nın beden almasına gerek var mıydı?
Yoksa bu müdahaleye ihtiyaç duyan insan mı?

Teistik felsefede ilk cevap açıktır:

Allah’ın hiçbir şeye ihtiyacı yoktur.

Tanrı -İslam ve Hıristiyan anlayışlarında- kendinde tamdır, dünyadan bağımsızdır ve kendi yaratımına ihtiyaç duymaz.

Yani eğer enkarnasyon (Hıristiyan inancına göre) meydana geldiyse, bunun nedeni ilahi bir ihtiyaç olması değildi.
Aksine, çünkü -bu inanışa göre-İnsani bir ihtiyaca cevap olarak.

Birincisi: İnsanın ihtiyacı nedir?

Tarih boyunca insan üç büyük varoluşsal krizle karşı karşıya kalmıştır:

1. Tanrı’nın gerçeğinin cehaleti
2. Ondan ayrı veya uzak hissetmek
3. Mükemmellik ideali karşısında ahlaki iktidarsızlık

İnsan Tanrı’nın var olduğunu bilir.
Peki onu kişisel olarak nasıl tanıyor?
O’nun merhametinden nasıl emin olabilir?
Tanrı’nın onu kabul ettiğinden nasıl emin olabilir?

İkincisi: İslam tasavvurunda Allah’ı ilan etme yöntemleri

İslam’da Tanrı iradesini şu yollarla ortaya koyar:

• Vahiy
• Kitaplar
• Peygamberler

Bu açık bir mevzuat ve yönlendirme beyanıdır.

Ancak ilişki bir ilişki olarak kalır:

• Yaratıcı ve yaratılan
• Komutan ve subay

Büyüklük ve merhametle ama doğrudan varoluşsal yaklaşım olmadan.

Üçüncüsü: Hıristiyanlık neden insanın birden fazla yazılı beyana ihtiyacı olduğuna inanıyor?

Hıristiyan düşüncesinde sorun yalnızca bilgi eksikliği değildi,
Ama içindeKırık ilişki.

Enkarnasyon fikri bir kişiyle ilgilidirİsa Mesih,
Tanrı’nın sadece öğreti göndermekle kalmayıp, ilişkiyi yeniden inşa etmek için tarihe girdiği anlaşılmaktadır.

Burada soru dönüyor:

Tanrının seni sevdiğini söylemesi yeterli mi?
Yoksa aşk size kişisel olarak yaklaştığında tamamlanmış mıdır?

Dördüncüsü: Felsefi bir bakış açısı – hukuk ve mevcudiyet arasındaki fark

yasa:

• Neyin gerekli olduğunu açıklıyor
• Hatayı algılar
• Standartları tanımlar

Ama seyirci:

• İyileşir
• eşlik eder
• İçeriden değişiklik

Hıristiyan inancında enkarnasyon bir güç gösterisi değildir.
ama daha ziyadeYakındaki girişim.

Kavramın yukarıda belirtilenlerle bağlantılı olmasının nedeni budur.Yuhanna İncili:
“Ve Söz insan olup aramızda yaşadı.”

Buradaki fikir, Tanrı’nın aşağıya inmesi gerektiği değildir;
Aksine, insanın yukarıya kaldırılması gerekiyordu.

Beşincisi: Tanrı enkarnasyon olmadan affedebilir mi?

İslami açıdan bakıldığında: Evet, Allah dilediğini affeder.

Hıristiyan bakış açısından:

• Affetmek sadece cezanın kaldırılması değildir
• Aksine, bir ilişkinin yeniden kurulmasıdır.
• Adalet ve merhamet bir arada

Bu nedenle Hıristiyanlık, enkarnasyonun aynı zamanda kurtuluş kavramıyla da bağlantılı olduğuna inanır.
Yani Allah af ilan etmekle yetinmedi.
Daha ziyade, insanın acısını kökünden tedavi etmek için girdi.

Altıncı: Daha derin soru

Tanrı’nın enkarne olmasına gerek yoktur.
Ancak:

• İnsanın Tanrı’nın sevgisi konusunda somut bir kesinliğe ihtiyacı var mı?
• Zayıflığını paylaşmak için bir arabulucuya ihtiyacı var mı?
• İlahi kutsallık ile insanın kırılganlığı arasında bir köprüye mi ihtiyacı var?

Burada Hıristiyanlık, Tanrı için enkarnasyonun gerekli olmadığına inanıyor.
Daha doğrusu bu, insanlar için bir zorunluluktur.

Yedinci: Entelektüel Sonuç

Sessiz sonuç

Bu fikri kabul etseniz de etmeseniz de, onun üzerinde derin düşünmek derin kalır:

Eğer Allah her şeye kadir ise, O’nun yaklaşması imkânsız mıdır?

Eğer O yaklaştıysa, bu O’nun bize ihtiyacı olduğu için miydi, yoksa bizim O’na ihtiyacımız olduğu için mi?