dikkate alınırTanrı’nın aşkınlığı(yani kusurlardan, benzerliklerden ve sınırlamalardan uzak olmak) İslam inancının en büyük esaslarından biridir.
İslam’da Tanrı:

• Onun gibi bir şey yok
• Yerle sınırlı değil
• Yaratıklara benzemiyor
• Zihinlerle çevrili değil

Bu anlaşılır görünüyorEnkarnasyon— Atfedildiği gibiİsa MesihHıristiyan inancında ilk bakışta şok edici.

Fakat çatışma kaçınılmaz mıdır? Yoksa mesele iki kavramın tam olarak tanımlanmasına mı bağlı?

Birincisi: İslam düşüncesinde yücelme nedir?

Dürüstlük şu anlama gelir:

1. Allah’ın eksikliğini inkar etmek
2. Mekansal ve zamansal sınırları reddetmek
3. Kendisiyle yaratıklar arasındaki benzerliği inkar etmek

Aşkınlık, tektanrıcılık doktrinini benzerlikten ve insanbiçimcilikten korur.

Ancak İslam mirasında her zaman aşağıdakiler arasında bir denge olmuştur:

• Doğa yürüyüşü(Allah her türlü tasvirin üstündedir)
• VeKanıt(Allah kendisini ilim, işitme, merhamet gibi sıfatlarla vasıflandırmaktadır)

Kur’an, Allah’ın gerçek sıfatlarını tasdik ederken bunların “nasılsız” olduğunu da kabul eder.

İkincisi: Hıristiyanlık aşkınlığı inkar etmeden enkarnasyonu nasıl anlıyor?

Hıristiyan düşüncesinde enkarnasyon şu anlama gelmez:

• Tanrı’nın özünün bedene dönüştüğü
• Veya ilahi öz sınırlanmıştır
• Veya Tanrı sonsuz bir Tanrı olmaktan çıktı

Daha doğrusu şu anlama geliyor:

Tanrı’nın ilahi doğasını kaybetmeden insan doğasına bürünmesi

Yani teoloji değişmedi,
Aksine, insan doğasıyla birleşmiştir.

Fark ince ama önemlidir:

• Dönüşüm = özünde değişiklik
• Birleşme = kaybolmadan birleşme

Üçüncüsü: Birlik bütünlükle çelişir mi?

Felsefi soru şudur:

Dünyaya her yaklaşım bir eksiklik midir?

İslam’da:

• Tanrı konuşuyor
• Onun emri açıklandı
• Bazı metinlerde “yakın” olduğu söyleniyor

Ancak bu yakınlık, ilahi özün dönüşümü olarak anlaşılmaz.

Hıristiyanlıkta Tanrı’nın daha derinden yaklaştığı söylenir.
Ancak korurken:

• HH
• onu kaldırdım
• Ve sınırlı değil

Hıristiyanlık, enkarnasyonun Tanrı’nın büyüklüğünü azaltmadığını söylüyor.
Daha doğrusu yeteneğini gösteriyor.

Dördüncüsü: Anlaşmazlığın temel noktası

Fark şurada değil:

• Tanrı büyük mü? (Her iki taraf da evet diyor)

Ama içinde:

Tanrı’nın büyüklüğü insan doğasıyla herhangi bir birliği engeller mi?
Yoksa yeteneği buna noksansız izin veriyor mu?

İslam düşüncesi şunu söyleme eğilimindedir:

• Birleşme özdeşleşmeye yol açar
• Özgüllük mükemmellikle çelişir

Hıristiyan düşüncesi cevap verir:

• Sınırlamalar insan doğasına aittir
• İlahi öz yok

Beşincisi: “Nasılsız” kavramı ve “sır” kavramı

İslam’da Allah’ın pek çok sıfatı “akılsız” olarak kabul edilmektedir.
Yani mekanizması hayal edilmeden kabul ediliyor.

Hıristiyanlıkta Enkarnasyon aynı zamanda bir “kutsal tören” olarak da anlaşılır.
Çelişki anlamında değil, rasyonel anlayışın ötesine geçen derinlik anlamında.

Burada önemli bir soru ortaya çıkıyor:

Eğer idraklerin ötesindeki ilâhî vasıflar kabul edilirse,
Enkarnasyon tam olarak anlaşılmadığı için mi reddedildi?
Yoksa prensipte reddedildiği için mi?

Altıncı: Enkarnasyon bir bedenlenme midir?

Geleneksel İslami perspektiften bakıldığında:

• Tanrı’ya herhangi bir et atfedilmesi, antropomorfizm kabul edilemez olarak kabul edilir.

Ancak Hıristiyanlık aşağıdakiler arasında ayrım yapar:

• Tanrı’nın doğası gereği etten oluştuğu
• Ve fizikselliğin onun ebedi özünün bir parçası olmadığı bir bedene bürünmek

Derin anlaşmazlık burada yatıyor.

Yedinci: Dengeli bir özet

Sessiz, entelektüel bir sonuç

Enkarnasyon aşkınlıkla çelişirEğer anlaşılırsaGibi:

• Tanrının içinde bir dönüşüm
• Veya vücutta hapsedilme

Ancak şu şekilde anlaşılırsa:

• Değişiklik olmadan birleşme
• Azalmadan yaklaşıyor
• Dönüşüm olmadan reklam

Anlaşmazlık mantıksal olmaktan çok teolojik hale geliyor.

Soru araştırmacıya açık kalıyor:

Tanrı’nın masumiyeti O’nun asla yaklaşamayacağı anlamına mı gelir?
Yoksa mükemmelliği ona değişmeden yaklaşmayı mı sağlıyor?