این سؤال قلب انجیل را تحت تأثیر قرار می دهد. چگونه پدر از پسرش می خواهد که بمیرد؟ عدالت کجاست که انسان کامل به جای انسانهای گناهکار رنج بکشد؟ بیایید با هم در مورد این راز بزرگ مراقبه کنیم.
اول: آیا خدا پسرش را «کشت»؟
بیایید با اصلاح یک ایده مشترک شروع کنیم. مسیحیان معتقد نیستند که پدر پسر را “کشت” یا با او خشمگین بود. این یک درک اشتباه است. انجیل اعلام می کند که کل تثلیث با هم کار می کردند تا بشریت را نجات دهند.
پولس رسول می گوید: “خدا در مسیح بود و جهان را با خود آشتی داد” (دوم قرنتیان 5:19). یعنی خداوند نیازی به دلجویی از کسی نداشت، بلکه خود محبت را آغاز کرد و خود را به عنوان فدیه برای ما تقدیم کرد.
مسیح در مورد خود می گوید: “هیچ کس جان مرا از من نمی گیرد، بلکه من به میل خود آن را می سپارم. من قدرت دارم که آن را بگذارم و قدرت دارم که آن را بگیرم” (یوحنا 10:18).
بنابراین، مسیح قربانی قتل نبود، بلکه یک شرکت کننده فعال در طرح رستگاری بود. خودش را با کمال میل داد.
دوم: عدالت کجاست؟
بیایید با هم به یک داستان ساده فکر کنیم:
تصور کنید که مقدار زیادی پول مدیون هستید که نمی توانید آن را بپردازید. حکم حبس ابد است. ناگهان یک فرد بسیار ثروتمند بی تقصیر از راه می رسد و تمام بدهی را از پول خود می پردازد. آیا این بی انصافی است؟ یا سخاوت بزرگی است؟
خدا در عدالت خود می گوید که مزد گناه مرگ است (رومیان 6:23). همه ما گناه کرده ایم و مستحق مجازات هستیم. اما خدا به عشقش خودش تاوانش را داد.
عدالت ایجاب می کند که گناه بدون مجازات باقی نماند. عشق می خواهد گناهکار را نجات دهد. در صلیب، عدالت و عشق با هم ملاقات کردند. عدالت با اعلام مجازات گناه محقق شد و عشق توسط خود خدا با تحمل این مجازات از جانب ما محقق شد.
سوم: رستگاری در اندیشه مسیحی
بیایید مثال دیگری بزنیم: اگر پسرتان در رودخانه ای عمیق بیفتد، آیا قبل از اینکه برای نجات او به داخل بپرید فکر می کنید؟ البته نه. شما بلافاصله می پرید چون او را دوست دارید. ممکن است در خطر باشید و ممکن است مجروح شوید، اما عشق شما را به نجات او سوق می دهد.
این مثل کاری است که خدا کرد. ما به گناه مرگ افتادیم و او در شخص مسیح به سوی ما پرید. او درد و مرگ را تحمل کرد نه به این دلیل که مستحق مجازات بود، بلکه به این دلیل که ما را دوست دارد و می خواهد ما را نجات دهد.
کتاب مقدس میگوید: «اما خدا محبت خود را به ما از این جهت نشان میدهد که در حالی که ما هنوز گناهکار بودیم، مسیح برای ما مرد» (رومیان 5: 8).
چهارم: چگونه می توان به جای همه مرد؟
این یک سوال عمیق است. مسیح فقط یک انسان معمولی نیست. او «خدامرد» است. ارزش آن نامحدود است. بنابراین، مرگ او ارزش بی نهایتی دارد، به اندازه ای که کفاره گناهان تمام جهان است.
وقتی یحیی تعمید دهنده عیسی را دید، فریاد زد: «اینک بره خدا که گناه جهان را برمی دارد!» (یوحنا 1:29). مقایسه او با بره ما را به یاد قربانی های عهد عتیق می اندازد، جایی که حیوان بی گناه به جای گناهکار مرد. اما خون مسیح از خون حیوانات گرانبهاتر است، زیرا او خود پسر خداست.
پنجم: برائت و رستگاری
ممکن است بگویید: “اما او بی گناه بود، پس چگونه می توان مجازات کرد؟” درست است، او کاملاً بی گناه بود. کتاب مقدس در مورد او می گوید: “او گناهی مرتکب نشد و نیرنگی در دهان او یافت نشد” (اول پطرس 2:22).
این دقیقاً الزامات قربانی در عهد عتیق بود: “بی عیب” (لاویان 1: 3). فقط بی گناه کامل می تواند رستگاری برای گناهکار باشد.
اجازه دهید این صحنه تلخ از انجیل متی را در نظر بگیریم:
هنگامی که مسیح در برابر پیلاطس فرماندار روم ایستاده بود، پیلاطس به او گفت: “آیا نمی شنوی که آنها بر علیه تو چه تعداد شهادت می دهند؟” (متی 27:13). اما مسیح جوابی نداد. او در برابر قیچیان خود مانند بره ساکت بود (اشعیا 53:7). آنگاه پیلاطس به مردم گفت: «من از خون این مرد عادل بیگناهم!» (متی 27:24). حتی حاکم بت پرست نیز بر بی گناهی خود شهادت داد!
ششم: این برای ما شخصاً چه معنایی دارد؟
این بدان معناست که رستگاری چیزی نیست که با کارهای خوب خود بخریم. این یک هدیه رایگان از طرف خداوند است. کتاب مقدس میگوید: «زیرا بهواسطهی فیض، بهواسطه ایمان نجات یافتهاید، و این از خود شما نیست، این هدیهی خداست، نه از اعمال، مبادا کسی فخر کند» (افسسیان 2: 8-9).
ما سزاوار نجات نیستیم، اما خداوند با سخاوت تمام آن را به صورت رایگان به ما عرضه می کند. تنها کاری که باید انجام دهیم این است که آن را با ایمان بپذیریم.
نتیجه گیری برای تفکر
صلیب محل کشتار نیست، بلکه بالاترین ابراز عشق است. خدا پسرش را نکشت، اما در مسیح، خدا خودش بهایی را که ما میپرداختیم، پرداخت. عدالت اجرا شد و عشق پیروز شد.
«زیرا کسی را که گناه نمیدانست برای ما گناه کرد تا ما در او عدالت خدا شویم» (دوم قرنتیان 5:21).