Bu soru basit görünebilir ama gerçekte her insanın içinde derin bir şeye dokunuyor. Çünkü buna cevap verme şekliniz yalnızca Tanrı’ya bakışınızı değil, aynı zamanda hayata dair anlayışınızı da değiştirir.
Tanrı’nın size gerçekten yakın olduğunu düşünüyor musunuz? Yoksa çok uzakta mı görünüyor ve onunla yalnızca belirli anlarda, dua ederken veya işler zorlaştığında mı karşılaşıyorsunuz?
Pek çok insan farkında olmadan belli bir Tanrı imajını taşır. Sanki O’nun varlığı bir mekana veya zamana bağlıymış gibi, O’nu günlük hayatlarının detaylarından ayrı olarak sadece gökyüzünde görürler. Ona ihtiyaç duyduklarında ona yönelirler ama geri kalan zamanda sanki o uzaktaymış gibi yaşarlar.
Ama bu gerçekten gerçek mi? Yoksa zamanla öğrendiğimiz bir görüntü mü?
İsa Tanrı hakkında konuştuğunda O’nu bu şekilde tanıtmamıştı. Uzak ve ulaşılması zor bir Tanrı’dan değil, insanı kişisel olarak tanıyan bir Tanrı’dan söz ediyordu. İşiten, gören ve önemseyen bir Tanrı. Buradaki fikir, Tanrı’nın uzak bir yerde, ulaşılmayı beklediği değil, beklemediğimiz bir şekilde yakın olduğuydu.
Daha ziyade, Tanrı ile olan ilişkisini bir babanın çocuklarıyla olan ilişkisine benzeterek bundan daha da ileri gitti. Bu görüntü sadeliğine rağmen derin bir anlam taşıyor. Çünkü babanın oğluyla ilişkisi resmi bir ilişki olmadığı gibi mesafeye de dayalı değildir; yakınlık, bilgi ve güvene dayalıdır.
Ancak birçok insanın içinde hâlâ samimi bir duygu vardır: “Tanrıyla konuşuyorum… ama kimsenin beni duyduğunu hissetmiyorum.”
Bu duygu tuhaf değildir ama mutlaka Tanrı’nın dinlemediği anlamına da gelmez. Belki de işitmeyi belirli bir şekilde, belirli kelimelerle veya belirli bir duyguyla ilişkilendirdiğimiz için. Ancak İsa’nın sunduğu tablo farklıydı. Allah’ın çok konuşanları veya özel kelimeler kullananları duyduğunu söylemedi; daha ziyade Allah’ın kalplerde olanı, kelimelerle söylenmeden önce bildiğine işaret etti.
Sanki onunla ilişki dille değil, dürüstlükle başlıyor.
İsa’nın yaşamında dikkat çekici olan, yalnızca insanların gözünde Tanrı’ya yakın sayılanlara değil, özellikle kendini uzakta hissedenlere de yaklaşmasıdır. Zayıfların, üzgünlerin, içsel bir suçluluk ya da değersizlik duygusu taşıyanların. Onlarla birlikte olması basit ama derin bir mesajı iletiyordu: Tanrı sizden uzak değil.
Pek çok kişinin yaşadığı çelişki burada ortaya çıkıyor. Tanrı yakında olabilir ama insan kendini uzakta hisseder. Sebep Tanrı’da olmayabilir ama O’na bakış açımızda olabilir. Bazen yaklaşmaktan korkarız çünkü bunu sert buluruz, ya da değersiz hissettiğimiz için ya da sadece nasıl başlayacağımızı bilmediğimiz için geri döneriz.
Sorunun mesafede olabileceği gibi yönde de olabileceğini düşünüyoruz.
Peki ya Tanrı sandığınızdan daha yakınsa? Peki ya şimdi sizi duyuyorsa ve nasıl ifade edeceğinizi bilemediğiniz şeyleri bile anlıyorsa? Ya senden mükemmel sözler beklemiyorsa, sadece olduğun gibi gelmeni bekliyorsa?
Belki de başlangıcı sandığımız kadar karmaşık değildir. Belki de sadece dürüstçe, düzenlemeden, tahrifat yapmadan konuşmanız ve içinizdekini olduğu gibi söylemeniz gerekiyor.
“Tanrım, eğer bana yakınsan bunu hissetmeme yardım et” gibi basit bir ifade gerçek bir başlangıç olabilir.
Sonuçta, soru sadece tartışma için değil, kişisel olarak sizin için de açık kalıyor: Eğer Tanrı gerçekten yakınsa, neden bazen O çok uzaktaymış gibi yaşıyoruz? Uzaklığın gerçek olmasından mı yoksa henüz yaklaşmayı denemediğimizden mi?