مقدمه
هنگامی که یک مسلمان یا حتی یک خواننده عمومی کتاب مقدس را می خواند، ممکن است متوجه چیز قابل توجهی شود:
در عهد عتیق، مقررات روشن و مفصلی وجود دارد:
- غذاهای ممنوعه
- احکام طهارت
- ختنه
- شنبه
اما وقتی امروز به مسیحیت میرویم، متوجه میشویم که بسیاری از این مقررات دیگر اعمال نمیشوند.
پس چی شد؟
آیا این مقررات لغو شده است؟
یا تفسیر متفاوتی داشت؟
بیایید سعی کنیم با آرامش تصویر را درک کنیم.
اول: عهد عتیق برای مسیحیان چیست؟
مسیحیان معتقدند که عهد عتیق یک کتاب مقدس است و حاوی قانونی است که به بنی اسرائیل داده شده است.
مسیح علیه السلام بر اساس کتاب مقدس می فرماید:
مپندارید که آمده ام تا شریعت یا انبیا را لغو کنم، نیامده ام که لغو کنم، بلکه برای تحقق بخشیم.(متی 5:17)
در اینجا یک سوال مهم مطرح می شود:
اگر نیامد که آن را لغو کند، چگونه برخی از احکام اجرا نشد؟
دوم: نقش پولس در درک شریعت
برای درک آنچه اتفاق افتاد، باید به شخصیت اصلی مسیحیت، پولس رسول، بسنده کنیم.
پولس در گسترش مسیحیت در میان غیر یهودیان تأثیر زیادی داشت و تفسیر متفاوتی از شریعت ارائه کرد.
او در نامه های خود می گوید:
«زیرا شخص از طریق اعمال شریعت عادل شمرده نمی شود، بلکه با ایمان عیسی مسیح است.»(غلاطیان 2:16)
همانطور که می گوید:
“زیرا شما تحت شریعت نیستید، بلکه تحت فیض هستید.”(رومیان 6:14)
ایده از اینجا شروع شد:
- رعایت شرع شرط رستگاری نیست
- و ایمان پایه است
ثالثاً: غذا و لوازم عملی چطور؟
بارزترین نمونه ها: غذا.
در عهد عتیق، فهرست واضحی از تابوها (مانند گوشت خوک) وجود دارد.
اما در عهد جدید، متونی را می یابیم که به گونه ای متفاوت درک می شوند.
مسیح علیه السلام منسوب است که فرمود:
«آنچه در دهان می رود انسان را نجس نمی کند، بلکه آن چیزی است که از دهان خارج می شود.»(متی 15:11)
همچنین رویایی از پطرس وجود دارد که در آن می گوید:
«آنچه را که خداوند پاکیزه کرده است، ناسزا نگویید».(اعمال رسولان 10:15)
این متون بعداً چنین فهمیده شدند:
- رفع محدودیت های غذایی
- یا آن را به صورت نمادین دوباره تفسیر کنید
چهارم: آیا تمام مفاد لغو شده است؟
در اینجا یک نکته مهم وجود دارد:
مسیحیان نمی گویند که همه چیز منسوخ شده است، بلکه بین:
- قانون اخلاقی(مثال: قتل مکن، زنا مکن) ← همچنان پابرجاست
- قانون آیینی(مانند غذا و ختنه) ← دیگر مقید نیست
اما این تقسیم بندی خود به صراحت در عهد عتیق یافت نمی شود، بلکه تفسیری متأخر است.
این موضوع باعث تعجب برخی از محققان می شود:
آیا این یک توسعه طبیعی است؟ یا تغییر در درک اولیه؟
پنجم: مقایسه برای تدبر
اگر از منظر اسلامی نگاه کنیم، متوجه میشویم:
- شریعت به عنوان بخشی از وحی درک می شود
- تمایز بین «آیین» و «غیر آیینی» به یک شکل انجام نمی شود
- بلکه احکام همان طور که آمده حفظ می شود
در اینجا تفاوت روش شناختی مهمی بین اسلام و مسیحیت در برخورد با متون نمایان می شود.
ششم: دعوت به تفکر
این موضوع به منظور بحث و جدل مطرح نشده است، بلکه بیشتر برای باز کردن دریچه فکری مطرح شده است:
- اگر شرع از جانب خدا باشد، آیا می توان آن را ترک کرد؟
- اگر برنامه تغییر کند، تغییر در متن است یا در درک؟
- نقش انبیا چیست: تأیید یا تغییر؟
سوالاتی از این دست به ما کمک میکنند تا درک عمیقتری داشته باشیم، نه فقط مقایسه.
نتیجه گیری
این سفر به ما نشان میدهد که مسیحیت عهد عتیق را به طور کامل «ترک» نکرد، بلکه آن را بهویژه از طریق تعالیم پولس رسول بازتفسیر کرد.
بین متن و تفسیر، و بین مبدأ و کاربرد، موضوع برای تأمل باز است.
در نهایت، هدف تحقیق صادقانه ایجاد نظر نیست، بلکه بیشتر به دنبال نزدیک شدن به حقیقت است.