عیسی درباره دشمنان چه گفت؟ آیا می توان دشمنان را دوست داشت؟

شکستن زنجیره نفرت: چگونه با عشق در دنیایی خشمگین پیروز شویم؟

در دنیای پر از درگیری ما، روح انسانها شرطی شده است که به توهین پاسخی مشابه بدهد و با اصل «چشم در برابر چشم» برخورد کند. اما در میان این سروصدا، تعالیم عیسی مسیح را به عنوان بزرگترین چالش برای غریزه و عواطف روانی انسان می‌یابیم، زمانی که او جمله معروف خود را که ترازوی اخلاقی را به هم زد، گفت:

“دشمنان خود را دوست بدارید، بر کسانی که شما را نفرین می کنند، برکت دهید، به کسانی که از شما متنفرند نیکی کنید.”(متی 5:44).

این کلمات ممکن است در نگاه اول عجیب یا فراتر از توان بشر به نظر برسند. چگونه می توان از شخصی خواست که کسی را دوست داشته باشد که او را آزار داده یا کسی را که او را نفرین کرده است برکت دهد؟ اما هر کس به عمق این هدایت فکر کند، درمی یابد که نشان دهنده اوج تطهیر روانی و تعالی معنوی است.

فلسفه بالا رفتن از آسیب

دعوت مسیح به دوست داشتن دشمنان به معنای تسلیم شدن در برابر بی عدالتی، پذیرش تحقیر یا توجیه اعمال متجاوزان نیست. بلکه یک رویکرد یکپارچه است که با هدف:

• شکستن دور باطل انتقام:وقتی به نفرت با نفرت برابر پاسخ می‌دهید، مشکل را حل نمی‌کنید، بلکه بر آتش سوخت می‌افزایید و به گسترش شر کمک می‌کنید. شکستن این چرخه مستلزم قلبی شجاع است که حاضر نیست به همان بدی که با آن رفتار شده آلوده شود.
• عشق به عنوان یک تصمیم داوطلبانه، نه یک احساس عاطفی:عشقی که در اینجا مورد نظر است، «عشق گرمی» نیست که ما نسبت به دشمنی که در اطرافمان کمین کرده است، داشته باشیم، بلکه یک «موضع اخلاقی» و تصمیمی قاطع است که خواهان انتقام یا آرزوی بدی از دیگری نباشیم، بلکه بیشتر برای او دعوت به هدایت و عدالت کنیم.
• تقلید از صفات وسیع خداوند:مسیح این اصل را با گفتن خود خدا توجیه کرد«آفتاب خود را بر شرور و نیکوکار طلوع می‌کند و بر عادل و ستمکار باران می‌بارد».(متی 5:45). در هر دو دین اسلام و مسیحیت خداوند بخشنده و مهربان است که خوابش حتی به نافرمانی و انکار او نیز می رسد. مؤمن واقعی کسی است که در برخورد با انسان سعی در نقل این رؤیای الهی دارد.

دفع بدی با آنچه بهتر است

این مفهوم شدیداً با دستورات قرآنی که خواستار پاسخ به سوء استفاده با مهربانی هستند، مطابقت دارد. پاسخ به نیکی، آتش دشمنی را خاموش می کند و حریف سرسخت را به دوست صمیمی تبدیل می کند. جبران لعنت با برکت، ضعف نیست، بلکه اوج قدرت و پیروزی بر انگیزه های روح است که منجر به شر می شود.

وقتی می بخشید و می بخشید، نه تنها به خاطر طرف مقابلتان این کار را انجام می دهید، بلکه قبل از هر چیز این کار را برای امنیت و پاکی روح خود انجام می دهید.

سوال برای تدبر و تدبر:وقتی از کسی متنفری به او قدرتی بر احساسات و افکارت می‌دهی و او را مجبور می‌کنی که قلبت را در سیاه‌چال خشم زندانی کند. آیا تعالی و عشق به دشمنان می تواند کلید واقعی رهایی قلب شما از محدودیت ها باشد؟